Sondag, 13 Maart 2016

Hoe kan ons meer mense bereik!

Dit is nie meer so ’n maklike taak om die Afrikaanse kerkgemeenskap van ons dag te beskryf nie. Die gemiddelde Afrikaanse Geloofsgemeenskap in Suid-Afrika bestaan hoofsaaklik uit: 1.) Een deel Christene wat nog in die tradisionele gereformeerde susterkerke is, maar wil weet of daar 'n alternatief is; 2.) , ander deel meer “verligte” Christene wat die tradisionele kerke verlaat het en uit vrye wil die charismatiese of ontluikende kerke gekies het, omdat dit bleik die enigste ander opsie te wees (nuwe hervorming, kruiskerk, internet kerke); 3.) nog 'n deel Christene wat hulleself in huiskerke of groterige gebedsgroepe gevorm het en graag die “groot” doop wil ondergaan en dan laastens, maar nie die minste, 4.) Christene en gekerkte ongelowiges wat besluit het om nie meer kerk by te woon  nie, en basies glo dat daar nie enige waarde meer daarin sien nie.

Afrikaans as ’n taalmedium is ook onder druk op alle vlakke van ons samelewing en daarmee saam is daar ’n groeiende aantal Afrikaanssprekendes wat Engelse kerk verkies en dit as werks- en aanbiddingstaal verkies. Die selfs groter getal jongmense wat besluit het om hulle ouers se geestelike nalatenskap vaarwel toe te roep en Sondae te gebruik vir sport, ontspanning en onafgehandelde huistake, is ook ’n interessante tendens. Moet ook nie die groot hoeveelheid Afrikaanssprekende jongmense wat deur middel van werksgeleenthede ’n “beter” heenkome elders in die buiteland gaan soek.  Die enigste gevolgtrekking wat ons hieruit kan maak, is dat die Afrikaanse geloofsgemeenskap aan die kwyn is. Daar is baie min onafhanklike Baptiste/Bybel kerke wat suiwer Afrikaans as medium gebruik. Hierdie nie-denominasie gerigte of onafhanklike kerke is baie klein in getal en nie kerke van voorkeur nie.  

Die rede hiervoor is dat daar baie min motivering is vir mense om die kerke waarin hulle ouers was te verlaat, al is daar min motivering om wel na hulle ouers se kerk toe te gaan. Dit is baie moeilik vir mense wat in bv. in een van die gereformeerde Susterkerke grootgeword het om te besluit om 'n Baptiste kerk by te woon. Daarbenewens is pastorale leierskap ‘n uitdaging in die kleiner kerke, omdat die jong Afrikaanse mans wat potensiaal wys vir gemeentelike leierskap eerder hulleself beskikbaar stel om oorsee te gaan of in sendingorganisasies betrokke te raak wat hulle sal wegneem van Suid-Afrika of die gebiede wat hulle ken.

Wat wel positief is, is dat daar tog 'n aansienlike aantal Christene in die groter geloofsgemeenskappe is wat steeds die suiwer uitleg van die Skrif wil navolg en wil bly by die waarheid van die woord en hulle kinders so grootmaak in hulle eie moedertaal. Hierdie groepies gelowiges is regoor die land in al ons dorpe en stede en op soek na ’n Skrif-suiwer gemeente. Hulle soek Sondae na iets meer as net die program van die tradisionele kerk en maak gebruik van materiaal wat deur verskeie bedienings op die Web geplaas word, asook die DSTV kerk ens. Hierdie Christen is meer wêreldwys en is ingelig oor ’n wye verskeidenheid van onderwerpe as wat hulle ouers was. Hulle is geïnteresseerd in die praatjies wat bekende persoonlikhede lewer oor alledaagse, relevante onderwerpe. Hulle wil tog ook die tradisionele familiewaardes behou en is nie te vinde vir die nuwerwetse en vreemde idees wat ander kulture en bedienings inbring nie. 

Het ons die potensiaal om mense in die diverse plaaslike gemeenskappe te bevriend, te bereik met die evangelie en te bedien met die Woord? Daar sal altyd 'n behoefte wees vir persoonlike kontak met mense. Volge 'n paar maklike stappe: BEVRIEND IEMAND – Maak ‘n vriend met vreemdelinge. BEARBEI HOM/HAAR – Maak tyd vir jou nuwe vriende. BETREK HOM/HAAR – Nooi hulle saam na jou Groeigroep of kerkbyeenkoms. BEREIK HULLE –  Praat met hulle oor die Here Jesus.  


Sondag, 06 Maart 2016

Hoe sal Christenskap oorleef?

Is jy onseker oor hoe die werk van God deur middel van Christenskap op aarde gaan uitbrei en oorleef? Die Groot Opdrag, om mense te bereik met die evangelie, is die antwoord! Nie almal van ons sien onsself egter as voorbrand evangeliste nie, en loop dalk rond met skuldgevoelens wat ons weerhou om betrokke te raak. Ons sien onsself nie as goeie verkoopsmanne of vroue nie en is skugter om die eerste stap te neem. Baie van ons pogings het dalk al misluk en moontlike onoorkombare hindernisse vir ons in die pad na spontane uitreik geplaas.

Johannes, die evangelis, gee ons raad hierin: “En hy wat maai, ontvang loon en vergader vrug vir die ewige lewe, sodat die saaier en die maaier saam bly kan wees.  Want hierin is die woord waar: Dit is een wat saai, en ‘n ander wat maai. Ek het julle gestuur om te maai waar julle nie aan gewerk het nie. Ander het gewerk, en julle het in hulle arbeid ingegaan.”  (Joh. 4:36-38) Op grond van hierdie waarheid kan ons die eenmalige poging wat oes-ten-alle-koste behels, tot ‘n meerfasige proses van saai EN oes aanpas. Kinders wat in Christen huise grootword het en later tot redding gekom het, is ‘n voorbeeld van ‘n proses-gebaseerde voorbereiding van die hart vir die ontvangs van die evangelie. 
   
Onthou, dit is die werk van die Heilige Gees om mense se harte waarlik voor te berei deur sonde oortuiging en waardering van God, maar die Heilige Gees gebruik beide die Woord en die goeie getuienis in Christelike vriendskappe wat goud werd is.  ‘n Boer kies nie bv. nie net ‘n stuk aarde en begin daarop die plant nie. Die grond is te hard en moet gebreek word om sag te wees, anders sal daar geen saad kan ontkiem nie. Die saai van die saad volg hierop en die nasorg van die lande en gesaaides is net so belangrik om ‘n goeie oes te verseker. Kultivering van die hart deur vriendskappe en sosiale interaksie, die saai van die evangelie saad deur goed-geplaaste geestelike gesprekke en die oes van die geestelike vrug deur ‘n oproep tot bekering – dit is alles die werk van die evangelis en dissipelmaker, onder leiding van die Heilige Gees. Al hierdie aktiwiteite neem tyd. Die grootste vraag wat jy jouself in gebed dus moet afvra is, watter vriendskappe het ek gekultiveer in my ongeredde vriende se lewens?  Watter mense se harte is ontvanklik genoeg vir die saad van  die evangelie, dat ek met hulle ‘n geestelike gesprek kan hê? Of dalk is al hierdie dinge al gedoen en die vrug is al ryp en moet afgeoes word deur iemand tot bekering te lei? 

Die opwinding is dat ek en jy betrokke kan raak by die mees belangrike saak wat God nog ooit vir die mens gegee het om in Sy Naam te behartig. Moenie bang wees nie, maar begin met vriendskappe en vriendelike, geestelike gesprekke en hou in gedagte dat daar ander is wat jou kan help.   

Donderdag, 03 Maart 2016

Ons Gewete - Deel 2

Ons gaan voort met ons bespreking oor die gewete

Tweedens, word die gewete elke keer uitgebeeld as 'n "getuienis" van iets anders  (Rom. 2:15; 9: 1; 2 Kor. 1:12; 4:2; 5:11). Die gewete is nie 'n onafhanklike gesag wat wette kan maak en afdwing nie. Die gewete is bloot ‘n ooggetuie wat reageer op basis van die getuienis wat reeds bestaan. Die gewete bepaal nie wat werklik reg of verkeerd is nie; maar lewer bloot getuienis op grond van die waardestelsel wat reeds in 'n persoon teenwoordig is oor wat reg of verkeerd is. In hierdie sin, is die gewete nie 'n gids nie, maar moet eerder gelei word deur 'n deeglik ontwikkelde waardestelsel.

Derdens, is die gewete 'n dienaar van die mens se waardestelsel. 'n Ontleding van 1 Korintiërs 8,10 lig hierdie beginsel uit. Na gelang van die konteks van 1 Korintiërs, is 'n swak gewete een wat optree sonder voldoende Bybelse kennis met betrekking tot die vleis wat aan afgode geoffer word. Dit wil sê, die gewete reageer op grond van 'n swak waardestelsel en daarom lei dit tot skuldgevoelens. Die sterk of meer volwasse gelowige het 'n behoorlike kennisbasis en is dus vry van skuld. In Romeine 14 word "kennis" byna elke keer gebruik as 'n plaasvervanger vir die gewete.  Paulus se lering in 1 Kor. 10 rakende die rol van die gewete beteken dat die finale sê nie by ons gewetes lê nie, maar by die waarheid wat uitspraak lewer oor dit wat tot stigting van die gemeente en tot verheerliking van God is.

Die volgende aanhaling beskryf dit goed:
“Paul does protect the function of conscience in weak believers of 1 Corinthians, but not because they are correct or because their views should be forever tolerated. If the strong were to force the weak to conform against their values (albeit wrong), they would thereby destroy a process of conviction God created so society could police itself. The solution is to address the foundational values. As the value set is informed and changed, conscience will follow. Herein is a needful principle for the Christian community. While a person's judgment may be wrong in light of a biblically enlightened worldview, he or she must be given correct information and the opportunity to pursue maturity without oppressive external manipulation. This is the way of love (cf. 1 Corinthians 8:1-3 ). On the other hand, the classic question, "How long do you put up with the weak?" is easily answered by contextual implication. You work with their weakness until they have had the opportunity to learn the correct way and it becomes a new conviction for them. If they refuse to learn and mature, then they have shifted from the category of weak to belligerent and thereby come under new rules of engagement.”


Gevolgtrekking. Ons gewetes is ‘n deel van ons eie self-bewustheid en gee aanleiding tot die gevoelens van ongemak as ons oortree en/of die gevoel van tevredenheid as ons "voel" asof ons die norme en waardes wat ons erken en toegepas of nagekom het. Die gewete is nie ‘n stem van buite nie, maar 'n innerlike stem wat die mense oor beskik om homself te beoordeel en geskied op grond van dit wat die Skepper voorsien om die skepping onder beheer te hou.

Ons Gewete - Deel 1

Gewete Grieks: suneidesis; Engels: conscience

Ons gewete is 'n belangrike deel van ons menswees. Dit vorm deel van ons innerlike self-bewustheid. Die gewete is ‘n onlosmaaklike deel van die innerlike rasionele denke van die mens. Die gewete maak voorsiening vir ‘n kritiese innerlike beoordeling van ons optrede en gesindheid en lewer getuienis van die norme en waardes wat ons erken en uitleef.

Die komplekse aard van die waardes waarmee ons gewetes te doen het, sluit nie net ons eie waardestelsel in nie, maar ook die hele reeks van waardes waaraan ons tydens ons lewensjare blootgestel word. Gevolglik is daar in ons gedagtes as ons oor dinge wat gebeur het nadink, 'n innerlike gevoel dat ons ‘n stryd stry teen iets. Die getuienis van die gewete maak sy teenwoordigheid bekend deur geestelike angs en skuldgevoelens te weeg te bring, veral wanneer ons in stryd is met die waardes wat ons reeds erken en toepas. Terselfdertyd, bied die gewete ook 'n goeie gevoel van bevrediging en tevredenheid wanneer ons besef dat ons optrede en gesindheid in lyn is met ons waardestelsel.

Daar is geen Hebreeuse term in die Ou Testament, wat 'n taalkundige ekwivalent vir die klassieke Griekse term suneidesis is nie. In die Nuwe Testament kom suneidesis [Johannes 8:9) ongeveer dertig keer voor. Vervolgens gaan ons kyk wat die Nuwe Testament ons kan leer oor ons gewete. 'n Tematiese oorsig van die gebruik van suneidesis [συνείδησις] in die Nuwe Testament bied drie hoofpunte:

Eerstens, die gewete is 'n God-gegewe vermoë wat die mens gebore is mee en word gebruik om sy optrede te evalueer of te beoordeel (1 Kor. 4: 4; Rom. 2: 14-15). In 1 Korintiërs 4: 4 verklaar Paulus dat hy nie veel waarde heg aan ander mense of selfs sy eie beoordeling van sy bediening nie. Hy is egter meer gesteld op die Here se beoordeling van sy bediening. Die gewete is dus die innerlike (siel) funksie van evaluering en beoordeling van optrede.


(lees verder in deel 2)

Woensdag, 24 Februarie 2016

God se Skaduwee

“Bewaar my soos ‘n oogappel; verberg my in die skaduwee van u vleuels…” Ps. 17:8

Ek het nog altyd 'n liefde vir die gedeeltes in die Bybel wat God beskryf in terme wat ek as feilbare mens dit kan verstaan. Skrifgedeeltes soos Psalm 17:8 en ander wat God se teenwoordigheid beskryf as sy "skaduwee". Hierdie volgende kort studie behoort jou te bemoedig.

Daar is twaalf verwysings in die Bybel na God se "skaduwee", wat beskrywend is van Sy onsigbare, maar baie werklike, begeleidende teenwoordigheid. Die verwysing in ons teks hierbo is die eerste, en daar is drie ander verwysings na dieselfde pragtige metafoor - die "skaduwee" van die “vleuels” van God. Psalm 36: 7 verseker ons verder dat die menskinders kan "skuil onder die skaduwee van u vleuels," en Psalm 57: 1 verklaar dat ons skuiling daar kan neem "totdat die onheil verbygegaan het," en daar kan ons ons "verheug" (Ps. 63: 7).

Die Here se teenwoordigheid is volgens Jesaja 32: 2, soos "die skaduwee van 'n swaar rots in 'n land wat versmag". Dieselfde profeet haal aan wat God gesê het "Ek het jou in die skaduwee van my hand verberg" (Jesaja 51:16; 49:2).

Dan is daar die wonderlike belofte van Psalm 91:1 “Hy wat in die skuilplek van die Allerhoogste sit, sal vernag in die skaduwee van die Almagtige". Hy is dan ook 'n skaduwee teen die hitte, want die geblaas van die tiranne is soos 'n stortreën teen 'n muur en die skaduwee van 'n wolk teen die hitte (Jesaja 25: 4-5). Net so sal Hy  "‘n afdak wees vir ‘n skaduwee bedags teen die hitte en vir ‘n skuilplek en toevlug teen die stortbui en die reën.”  (Jesaja 4: 6).

Die laaste verwysing praat van "die gesalfde van die Here" (dit wil sê, van die Messias, Jesus Christus), “onder wie se skaduwee ons gedink het om te lewe onder die nasies.” (Klaagliedere 4:20). Dit is alles deel van "die grootste en kosbare beloftes" (2 Petrus 1: 4) van God. Verberg onder die skaduwee van God, is inderdaad 'n goeie en veilige plek om te wees in tye soos hierdie.


(Vertaal uit die artikel God’s Shadow deur Henry M. Morris, Ph.D.  http://www.icr.org/article/9124)

Vrydag, 24 April 2015

Sendingweek 2015: Sigbare Christenskap

Hierdie week is ons gemeente se Sendingweek vir 2105. Die tema van ons Sendingweek hierdie jaar is: Sigbare Christenskap. Tot dusver het ons geleer dat bedagsaamheid en vriendelikheid die geleentheid vir ons sal skep om met mense te praat. Om verhoudings te bou op ‘’n daaglikse basis, is en bly een van die mees effektiewe metodes van evangelisasie. Ek deel graag met julle ‘n gepaste uittreksel uit Joseph Stowell se boek, Shepherding the Church into the 21st century. Bl. 40 en 45

    “There are three distinct functions of the church. All we do is measured by them. Evangelism... Go therefor and make disciples of all nations; Identification... Baptizing them in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit; and Discipleship... Teaching them to observe all that I commanded you.... 
   
We cannot forget that the fundamental mission of Jesus Christ was to “seek an to save that which was lost.” There was only one compelling interest in the heart of Jesus Christ, and that was to fulfil His Father’s pleasure by reclaiming a lost humans race, hopelessly and helplessly unable to rescue itself. Christ’s singular passion was people, all kinds of people, and their need to know Christ. He took His Redemptive message to the worst kind of people – tax collectors and sinners (Luk. 15:1-2). He crossed racial, political, and gender boundaries to seek to rescue the Samaritan woman at the well (John 4). And, though His strongest words of reproof were reserved for the religious system of His day, He nevertheless had a heart for people of the system as individuals, such as Nicodemus the Pharisee (John 3). The people on which he focused His seeking passion were rich young rulers, blind beggars, prostitutes, and white collar thieves like Zaccheus. 

We should not ignore the fact that at the close of His ministry, Jesus Christ said, “As the Father has sent Me, I also send you” ... not only to our towns and our cities, but to “all nations”. Christ reconfirmed this after His resurrection and before His ascension, commissioning us to be Spirit-empowered witnesses for Him both in Jerusalem and Judea and Samaria, and unto the uttermost parts of the earth. 

How then do we promote the Gospel in a world that cannot and does not want to hear what we have to say? It’s interesting to note a variety of responses that seem to be prevalent in the church today; from the white-knucled protests and taunts from the sidelines against well-placed and powerful opponents to the cause of Christ, to those who withdraw, faces lifted to the sky, looking for Christ’s soon return; those who are erecting polling booths hoping to somehow shift this culture toward sanctification through political gain; those who have their ratchet sets out and are dismantling the Gospel to remove any offense and to recast it in terms of a “let me make you feel beter” theology; those who have decided to leave their distinctives behind and dabble in the drift... all of which, at best, are less than effective responses and, at worst, compromise the very Gospel we hop to proclaim.

There is a biblical way.

In fact, we must remember how well the Gospel thrived in a culture far worse than ours, where Christians were Christians were more severely marginalised than we are. Theirs too was a highly relativistic and pluralistic environment. The New Testament strategy in this context is simply that we are to be committed to living out the principles of righteousness in such a way that the results of righteous living – our good works – become such a compelling evidence of the reality of our faith that those in a world whose unrighteousness brings disintegration and despair will notice the dramatic contrast and in time come to inquire what it is that has made such a dramatic difference between us and them. This biblical strategy brought ultimate victory over the Roman Empire as succeeding generations practised it with and unintimidated tenacity even in the face of great peril. Both Christ and the Apostle Peter articulated this perspective. As we noted in chapter 1, Christ outlined the strategy when He said, “You are the light of the world. A city set on a hill cannot be hidden. Nor do men light a lamp, and put it under the peckmeasure, but on the lampstand; and it gives light to all who are in the house. Let your light shine before men in such a way that they may see your good works, and glorify your Father who is in heaven” (Matt. 5:14-16)  

Note that the key element of our effectiveness is not so much what we say, but what they see in our lives. When they are no longer willing or able to hear what we have to say, you can count on it that they will still be watching how we live.

Realizing that they had been castigated as the evil elements of society, not unlike our society today, Peter wrote to a persecuted and maligned church that they should, “Keep your behaviour excellent among the Gentiles, so that in the thing in which they slander you as evildoers, they may on account of your good deeds, as they observe them, glorify God in the day of visitation” (1 Peter 2:12). I take the “day of visitation” in this text to mean the visitation of God’s judgement on sinful practices thought the debilitation consequences of their self-styled lifestyles. 

What God is calling us to and what drove the early church was a commitment to create, through their unflinching submission to the lordship of Christ and His righteousness , compelling stories that the world could not ignore. God seeks to create lives so well lived that the effects of relativism and all the slanderous rancour and rumours thrown against us melt and dissipate in the light of what is clearly observed in our lives.

This strategy is far different than the more immediate impact of a five-day crusade or an evangelistic rally on a given night. More and more our culture will be leery of these kinds of Gospel formats, and môre and môre wê will be called back to the strategy of the New Testament church, to live lives so well-lived that the culture can no longer ignore the truth claims of our belief system. The strategy takes time. It requires perseverance in righteousness, and the patience to wait for God to bring His outcomes in His time.”

Toepassing: Soos ‘n ou leraar eendag gesê het, dit is tyd dat ons ons eie huise sal sien as sendingstasies eerder as rusoorde; om mense daarheen te nooi vir bemoediging en vertroosting eerder as om dit te gebruik vir vermaak; om vriende en familie te wys hoe Christenskap in die praktyk lyk eerder as om dit in privaatheid uit te leef. Sien mense jou Christenskap raak, of is jy ‘n “007” Christen?       


Kanker: Die Interessante Geleentheid

Volgens CANSA statistieke, word 14 miljoen mense wêreldwyd, elke jaar met kanker gediagnoseer. 90% van alle kankers word veroorsaak deur omgewing- en leefstylverwante faktore, soos bv. rook, dieet en oefening. Meer as ‘n 100,000 Suid-Afrikaners word elke jaar met kanker gediagnoseer. 6 uit 10 Suid-Afrikaners oorleef die gevreesde siekte deur behandeling. 1 uit elke 4 Suid-Afrikaners word op een of ander manier deur kanker geraak, hetsy deur eie ervaring of deelname aan die ervaringe van ‘n familielid of vriend.

Sonder uitsondering, is die diagnose van kanker en die daaropvolgende prognose traumaties en ontnugterend vir enige mens. Behalwe vir die feit dat dit ‘n ontbloting is van ‘n mens se privaatheid, voel dit in baie gevalle soos ‘n mini-doodsvonnis en die einde van ons lewenspad.

So het dit ook gevoel vir June Hunt, die skrywer van die boek CARING FOR A LOVED ONE WITH CANCER, toe haar geliefde oom Charles die nuus gekry het van die kwaadaardige glioom gewas, wat volgens Wikipedia2 ‘n breingewas is wat in die sentrale senuweestelsel begin met ‘n terminale 12 maande leeftyd verwagting.

Vir haar was die ergste, nie net die feit dat haar geliefde oom Charles nie meer lank het om te leef nie, maar dat hy, wat as ‘n ateïs groot geword het en nie die Here Jesus as sy persoonlike Verlosser en Saligmaker ken nie, dalk so sal sterf. Die situasie is boonop vererger deur die feit dat sy sélf onlangs met ‘n aggressiewe vorm van borskanker gediagnoseer is. Om alles te kroon, tap haar besige skedule as publieke spreker, om mense wat deur kanker beïnvloed is hoop te gee asook die behandeling vir haar kanker, alle lewenskrag uit haar uit.

Sy het, ten spyte van haar eie omstandighede, gedoen wat sy geglo het die beste is om te doen – “As die krisistyd kom – reik uit – staan op – gaan!” Sy het al die kreatiewe maniere waaraan sy kon dink, gebruik gedurende die 12 maande om uit te reik na haar geliefde oom en as sy terugkyk was dit die heel beste ding wat sy kon doen. Daar was behalwe die uitreik om op ‘n emosionele manier vir hom te sorg ook die saak van sy redding. Sy het hom so lief gehad dat sy net eenvoudig nie kon dink dat hy nie glo in God nie. Sy het vir die regte tyd gesoek.

Net na sy eerste operasie wat ‘n groot verandering in sy beweeglikheid teweeggebring het, het sy ouder gewoonte haar planne verander en tyd gemaak om by hom uit te kom. Haar oom se vrou wat ‘n Christen was, het geweet dat June beplan om met hom te praat oor sy saligheid. Oom Chalres se vrou het dit so gereël dat hulle ‘n stilplek kon kry om te gesels.

Diegene wat al probeer het, sal saamstem dat enige gesprek met ‘n ateïs nie die maklikste is nie. Daarbenewens is hy as terminaal verklaar. Daar was egter genoeg wedersydse liefde en respek tussen hulle dat sy sommer prontuit met oom Charles kon praat oor geestelike sake. Sy was egter versigtig om nie net met die hele sak patats uit te kom. Sy het toe besluit om die saak te benader deur vir hom die volgende vrae te vra en hom kans te gee om te daarop te antwoord.

· Beskou jy jouself as ‘n ateïs? (Ja, dis waar!)

· Is jy oop vir ‘n gesprek oor God of nie (Ek is oop)

· Beskou jy jouself as ‘n intellektueel eerlike persoon? (Ek dink so)

· Sou jy jouself sien as ‘n soeker na kennis & waarheid? (Ja, beslis)

Nadat sy hierdie vrae gevra het, het sy ‘n groot stuk papier geneem en ‘n baie groot sirkel daarop getrek en die volgende gesê: “Kom ons sê dat hierdie sirkel al die kennis in die wêreld verteenwoordig. Alle formules, feite, geskiedenis, kulturele beginsels, mediese konsepte, musikale formasies en filosofiese beredenering. As die sirkel alle kennis in die wêreld verteenwoordig, dink ‘n bietjie watter hoeveelheid daarvan jy het oom Charles? Teken asb. jou sirkel in die groot sirkel.”

Oom Charles het gedink en ‘n klein sirkeltjie in die groot sirkel getrek. Toe het sy hom weer gevra:

· Jy beskou jouself as oop tot ‘n gesprek oor God en dat jy intellektueel eerlik en ‘n soeker na kennis is, nie waar nie? (Ja, ek het) Ek weet oom Charles is so!

· Kan dit dan moontlik wees dat God buite oom se klein sirkel van kennis bestaan? (hy het gedink – ek moet erken, dit is moontlik)

· As jy erken dat jy nie alles weet wat daar is om te weet nie en dat dit moontlik is dat God kan bestaan buite die sfeer van kennis wat jy het, is dit ook moontlik dat jy nie ‘n ateïs kan wees nie, maar eerder agnosties? Met ander woorde, jy weet nie of God bestaan nie? (Jy kan seker maar so sê)

· As jy agnosties is, kan dit beteken dat jou onsekerheid of God se bestaan ook kan verander in sekerheid – of Hy bestaan of Hy bestaan nie - en dat jou sfeer van kennis groter kan word? (nog nooit so daaraan gedink nie)

· As ‘n soeker na kennis en waarheid, sou oom belangstel om te hoor hoe ander se sfeer van kennis en begrip van waarheid ten opsigte van God uitgebrei het? (Ek reken so)

Op hierdie stadium het sy met hom gepraat oor ‘n paar mense wat hy goed ken en respekteer en wat tot redding gekom het en ‘n opregte Christen getuienis het. Hy het heeltyd instemmende geknik en bevestig dat elkeen van hulle ‘n noemenswaardige bydrae in sy lewe gehad het. Oom Charles het met intense belangstelling geluister en deelgeneem in die gesprek. Sy het verder verduidelik dat elke mens uit liggaam, siel en gees bestaan. Die liggaam is tasbaar, aards en sterflik en die siel en gees nie-tasbaar en onsterflik. Die liggaam is tydelik en bestem om te sterf, maar die gees sal vir ewig bestaan - vir ewig by God of verwyderd van God. Sy sê toe dat sy dit deel met hom, omdat sy hom liefhet en dat sy voel dat ‘n ewigheid te lank is om moontlik verkeerd te wees oor God se bestaan.

En toe verduidelik sy vir hom wat dit beteken om die ewige geestelike lewe te bekom.

Erken dat daar ‘n probleem is Soos wat jou en my liggame ‘n terminale siekte onder lede het, oom Charles, net so is ons gees ook terminaal siek van sonde en onvolmaak in ‘n sterflike toestand. Ons is almal van geboorte af in hierdie posisie en kan nie vanself daarvan vrykom nie. Ons kan nie verhoed dat ons sonde doen nie, maar ons kan iets doen aan die effek daarvan in ons lewens.

God het die inisiatief geneem om die probleem op te los.
Gestel iemand kon aanbied om sy gesonde liggaam te ruil vir oom se liggaam. Sou dit nie wonderlik wees nie! Daardie persoon sal in oom se plek sterf en oom Charles sal leef. Daar is ‘n God en Hy weet dat ons sterflik is en self niks daaraan kan doen nie. Die Bybel sê dat God sy sondeloos volmaakte Seun, Jesus Christus, gestuur het om die onvolmaakte en sterflike posisie waarin ons is te verruil vir sy volmaaktheid. Hy het as te ware ons sterflike liggaam geneem en vir ons die lewende liggaam gegee. Hy het die sonde op Homself geneem en aan ‘n kruishout gesterf vir ons.

Ons kan kies om deel van die oplossing te wees.
Ons moet egter eers ‘n besluit neem, wil ons God se oplossing vir ons probleem aanvaar of nie. As ons instem, dan moet ons ons verneder voor God en gewillig wees om ons sondes te bely en wegdraai daarvan af. Die Bybel sê dat as ons ons sondigheid en sterflikheid tenoor God moet bely, dan is God regverdig en genadig om dit te vergeef en ons van alle ongeregtigheid te reinig. Ons moet glo en bely dat Jesus die vergifnis van ons sondes deur God moontlik gemaak het deur sy kruisdood vir ons. As ons glo, sê die Bybel sal Hy ons red van ons sterflikheid en aan ons die ewige lewe gee.

God het ‘n wonderlike geskenk vir jou
God bied aan jou, oom Charles, die gawe van die ewige lewe deur geloof in Sy Seun, Jesus Christus. Jy mag dalk nie jou aardse liggaam behou as gevolg van die kanker nie, maar jy kan jou ewige geestelike lewe red deur in Christus te glo.

Toepassing: Kanker is so ‘n geweldig lewensingrypende siekte, dit laat by baie mense alle hoop kwyn. Maar wat van die siekte van sondigheid? Dit het dieselfde effek op die liggaam as terminale kanker, maar meer nog, ook die siel en die gees wat vir ewig verlore kan gaan. Om nie vir mense te vertel van die geestelike medikasie van die evangelie te gee nie, is net so ondenkbaar as om te hore te kom van ‘n kuur vir kanker en stil te bly daaroor. Kanker is erg en traumaties, maar dit kan vir ons die geleentheid skep om met ander te praat oor Christus. Dit maak nie saak of die persoon ‘n ateïs is, soos in oom Charles se geval nie, elkeen wat met kanker gediagnoseer is, sal die geleentheid bied vir liefde en sorg en te kan praat oor die siekte van die gees en die kuur van wedergeboorte. Oom Charles het so sy Here ontmoet en leef nou vir ewig!